Dissertatie

In dit proefschrift wordt beschreven wat hoogbegaafdheid is en of en waarom het nodig is om het onderwijs aan te passen aan leerlingen die van zichzelf zeer makkelijk leren. Aangegeven is welke belemmeringen er zijn om deze kennis in de praktijk toe te passen. Niet alleen blijkt er in het onderwijs- en beleidsveld onvoldoende kennis over hoogbegaafdheid aanwezig te zijn, maar ook verhinderen de heersende overtuigingen in de Nederlandse samenleving de toepassing van de wel aanwezige kennis. In kaart is gebracht hoe deze overtuigingen door de eeuwen heen zijn gevormd.

Een belangrijke conclusie van het onderzoek is, dat de problemen van zeer makkelijk en zeer moeilijk lerende leerlingen vergelijkbaar blijken te zijn. Voor beide groepen is aanpassing van het onderwijs noodzakelijk. Desondanks beschouwt de samenleving de aanpassing van het onderwijs voor hoogbegaafden als minder relevant: “Ze komen er immers toch wel”. In de praktijk blijkt dat echter vaak niet zo te zijn.

Dit boek is onderdeel van de Meijers reeks. Deze reeks valt onder verantwoordelijkheid van het E.M. Meijers Instituut voor Rechtswetenschappelijk onderzoek van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid van de Universiteit Leiden